Informacja o pogrzebie i wspomnienie Piotra Bachurzewskiego

Poznałam Piotra na początku lat 70-tych. Piotr, wówczas młody absolwent chemii UW i pracownik Instytutu Badań Jądrowych, postanowił wrócić do psiej miłości swojego dzieciństwa, do boksera i tak zaczęła się nasza przyjaźń. W 1975 r., już jako właściciel młodej, obiecującej bokserki, został przyjęty do oddziału ZKwP w Warszawie i aktywnie włączył się w prace oddziału, w tym w starania o poprawę demokratycznych standardów naszego stowarzyszenia. Był także wystawcą odnoszącym spore sukcesy, a w 1977 r. odchował swój pierwszy miot bokserów pod przydomkiem Beharim. Pod koniec lat 70-tych został powołany do grona asystentów. W 1981 r., podobnie jak wiele osób z naszego pokolenia, zdecydował się na wyjazd z Polski, jak wtedy mówił „byle dalej od komuny”.  W czasie 20-letniego pobytu w RPA kontynuowali, wraz z żoną, hodowlę bokserów, do których z czasem dołączyły beagle. KUSA – zrzeszona w FCI organizacja kynologiczna Południowej Afryki, z czasem przyznała Piotrowi uprawnienia sędziowskie do oceny gr.2 oraz wielu ras z grup 1, 5, 8 i 9 FCI. Po powrocie do kraju w pierwszych latach XXI w. odnowił swoje członkostwo i uprawnienia sędziowskie w ZKwP, a w ostatnich latach aktywniej zaangażował się w działalność naszego oddziału pełniąc z  zaangażowaniem funkcję z-cy rzecznika dyscyplinarnego. Piotr był osobą o wysokich kompetencjach, niezłomnych zasadach, niezwykłej uczciwości, solidności i rzetelności, a dla mnie osobiście, zawsze lojalnym przyjacielem o, tak charakterystycznym dla niego, zdystansowanym poczuciu humoru.  Opuścił nas zdecydowanie za wcześnie i będzie nam go bardzo brakować.

Tą drogą, w imieniu swoim oraz Zarządu oddziału w Warszawie, składam rodzinie i bliskim wyrazy najgłębszego współczucia.

Anna Bogucka